Brink

Opis - gry.gery

Brink jest dynamicznym shooterem, mieszającym gameplay single-player, co-op oraz multiplayer , umożliwiając rozwój postaci we wszystkich trybach rozgrywki. Gracz sam decyduje, jaką rolę w świecie Brink pełni postać, którą steruje walcząc o ocalenie siebie i całej ludzkości.Brink oferuje niesamowitą mieszankę dynamicznego pola walki oraz rozbudowanych opcji zmiany ustawień i konfiguracji świata oraz postaci, jak również innowacyjnego systemu sterowania.Fabuła pokazuje dzieje świata pogrążonego w wojnie. Unoszące się w przestworzach miasto Ark, składające się z...

Recenzja gry

Brink to gra, która zaciekawiła mnie z dwóch powodów. Jednym z nich był fakt, że wyszła spod rąk studia Splash Damage odpowiedzialnego za Enemy Territory, drugim bardzo lubiany przeze mnie post apokaliptyczny klimat, którym rzekomo miała emanować ta produkcja. Niestety pierwszy zgrzyt zaliczyłem jeszcze przed rozpoczęciem zabawy. Po krótkim i niewiele mówiącym filmiku wprowadzającym miałem bowiem opowiedzieć się po jednej ze stron.Dowiedziałem się jednak tylko tle, że niegdyś zostało stworzone eksperymentalne miasto na wodzie nazwane Arką, które po tym jak podniósł się poziom oceanów pozwoliło uratować wiele ludzkich istnień. Z czasem do Arki zaczęły dobijać kolejne statki z rozbitkami i miasto rozrosło się dzieląc na dwie frakcje: siły bezpieczeństwa i rebeliantów. Ci pierwsi chcą zapewnić prawo i porządek, powiedzmy, że to taki drugi rząd z Tuskiem na czele, Ci drudzy czując, że są uciskami i nie sprawiedliwie traktowani, coś w stylu PiS’u, chcą uciec z Arki. Nie wiadomo jednak czemu powstał konflikt między frakcjami? Co motywuje ludzi należących do nich? Na jakiej podstawi mam podjąć kluczową dla dalszej gry decyzje? W tym momencie chciałem zajrzeć do instrukcji, zobaczyć czy nie ma w niej rozwinięcia całej historii, ale niestety gra dotarła do mnie w wersji elektronicznej więc zaciskając zęby, po części z ciekawości, po części wierząc, że taka decyzja zaowocuje większą dawką śmiechu, przyłączyłem się do PiS’u, znaczy się Rebeliantów.Po chwili pojawił się prawdziwie sterylny, ale niezwykle przyjemny dla oczu interfejs umożliwiający dostosowanie wyglądu postaci. Do wyboru dostajemy kilka predefiniowanych twarzy - wszystkie brzydkie jak noc - oraz szereg możliwości dopieszczenia naszego pupila poprzez zmianę postury, fryzury, akcesoriów na głowie, zarostu, tatuaży, czy też elementów garderoby. Z początku nie ma tego zbyt wiele, ale z każdym kolejnym poziomem doświadczenia odblokowane zostają kolejne dodatki. To samo tyczy się umiejętności, które podzielone zostały na pięć kategorii oraz arsenału. W grze dostępne są bowiem cztery klasy: żołnierz, medyk, technik i tajniak. Pierwszy odpowiada za zaopatrzenie i podkładanie ładunków wybuchowych w kluczowych dla danej misji miejscach, drugi, jak sama nazwa wskazuje leczy rannych oraz reanimuje dogorywających kompanów, trzeci potrafi naprawiać to i owo oraz rozbrajać bomby, a czwarty to spec od hakowania jak i infiltrowania wrogich oddziałów. To jednak nie wszystko co potrafią, bowiem istnieje jeszcze kategoria wspólna, w której można między innymi zwiększyć maksymalne zaopatrzenia czy odblokować ciche poruszanie się a ponadto każda z klas posiada kilka unikalnych zdolności, które można odblokować wraz z rosnącym doświadczeniem. I tak dla przykładu medyk może zacząć zwiększać szybkość poruszania się członków drużyny, technik odblokować dodatkową minę, a tajniak lepką bombę czy granat kolczatkowy. Podobnie jest z arsenałem, choć tu wszystko zależy nie od wybranej klasy, a od postury naszej postaci. Chudzinki poruszają się znacznie szybciej od barczystych goryli, ale nie są w stanie utrzymać dajmy na to Minigun’a. Samych giwer jest całkiem sporo, ponadto są opisane kilkoma parametrami takimi jak zasięg, stabilność, czy szybkość zmiany magazynków. Parametrami, które można modyfikować dodając akcesoria w stylu dodatkowego uchwytu, lunety czy magazynka. Tym samym zanim jeszcze zacząłem właściwą rozgrywkę nie mogłem się już doczekać kolejnych poziomów z myślą o nowych umiejętnościach i możliwości dopieszczenia kontrolowanego przeze mnie brzydala. Oczami wyobraźni widziałem kolejne godziny spędzone przy Brink, które gra sowicie mi wynagrodzi. Jakże byłem naiwny.Niestety o ile marchewka w postaci licznych perków to strzał w dziesiątkę o tyle dążenie do ich odblokowania wcale nie jest tak przyjemne jak mogłoby się wydawać. Przede wszystkim nie ma tu typowego trybu fabularnego, choć nie ma się czemu dziwić ponieważ fabuły również brakuje. To o czym przeczytaliście na początku recenzji o arce i dwóch frakcjach musi nam wystarczyć za tło do dalszych działań. Najważniejszy w tym wszystkim jest po prostu fakt, że obie strony nie przepadają za sobą i mają pretekst żeby do siebie strzelać. Rozgrywce dla pojedynczego gracza również daleko do tej znanej z większości strzelanek i tak naprawdę nie różni się niczym od pełnoprawnego trybu multi umieszczonego w Brink. Po krótkiej odprawie trafiamy na mapę X, na której musimy wykonać zadania główne A i B oraz o ile będzie nam się chciało poboczne C i D. Ze sobą mamy całą drużynę (maksymalnie osiem postaci na stronę) prawdziwych imbecylów, którym tylko od święta zdarza się wykazać choć odrobiną inteligencji, a zadania sprowadzają się do wysadzenia w powietrze, shakowania, lub eskortowania strategicznych celów. Niestety inteligencja komputera, to jest naszych sprzymierzeńców, jak już zdarzyłem wspomnieć nie zachwyca. Tak naprawdę przez większość czasu ma się wrażenie gry z bandą skretyniałych, nie do końca świadomych czasu ani miejsca półgłówków, którzy często skupiają się na nieistotnych zadaniach pobocznych i nie oferują żadnego wsparcia. Gra w pojedynkę, to jest z komputerem u boku, to prawdziwa mordęga. Sam patrząc na poczynania moich towarzyszy nie wytrzymywałem nerwowo i rzucałem w stronę monitora takie wiązanki, że sąsiedzi wzywali policje bojąc się, że dochodzi do przemocy w rodzinie. Sytuacje poprawia nieco fakt, że wszystkie misje można przechodzić łącząc się z innymi graczami przez sieć. Wtedy za to wszystko zmienia się diametralnie i o ile dane zadanie nie wymaga od nas obrony kluczowej lokacji przez pewien określony czas, misje kończy się przeważnie w przeciągu kilku minut. Dodajmy do tego, że na każdą ze stron przypada zaledwie osiem zadań - sześć prowadzących w mękach historie i dwa „co by było gdyby” - a na domiar złego misje Rebeliantów są jedynie lustrzanymi odbiciami tych jakie przygotowano dla Sił Ochrony (lub na odwrót ,jak kto woli) i od razu można dojść do słusznych wniosków… Brink bardzo szybko męczy ponieważ staje się niezwykle wtórny. Choć tak naprawdę jest to zbyt delikatne określenie, ponieważ multiplayer przeplata się tu z trybem dla jednego gracza i oprócz tych ośmiu - no dobra, niech będzie, że szesnastu - misji, rozgrywanych na ośmiu nudnych i łudząco podobnych do siebie mapach to wszystko co ma do zaoferowania...

Brink Download RapidShare Pobierz