S T A L K E R Zew Prypeci Wintero OF Death

Opis - gry.gery

Akcja gry rozgrywa się tuż po wydarzeniach mających miejsce po zakończeniu S.T.A.L.K.E.R.: Shadow of Chernobyl. Po odkryciu ścieżki do centrum Zone’u, rząd postanawia uruchomić operacje „Fairway” by przejąć kontrolę nad CNPP. Pierwsza grupa została wysłana w obszar Zony po to, by stworzyć szczegółowe mapy lokacji. Pomimo dobrze przygotowanej akcji, operacja kończy się niepowodzeniem. Większość z wysłanych helikopterów rozbija się. W celu zbadania przyczyn niepowodzenia akcji „Fairway” w obszar Zone wysłana zostaje Ukraińska Agencja Ochrony z agentem Alexandrem Degtyarevem na czele. Od teraz wszystko w rękach gracza!Cechy: - Fotorealistyczne obszary Zony - miasto Pripyat, stacja kolejowa Yanov, fabryka Jupiter, wioska Kopachi i inne, szczegółowo odtworzone.- Nowa historia, mnóstwo unikalnych postaci.- Rozwinięty system misji pobocznych.- Nowe potwory: Chimera i Burer. Nowe zachowania i zdolności wszystkich przeciwników.- Nowy system A-Life pozwalający na używanie ulubionych elementów z dwóch poprzednich części.- Zanieczyszczenia wpływające na świat Zony.-...

Recenzja gry

Po raz pierwszy mogliśmy odwiedzić Zonę w 2007 roku. Bohaterem tej dziewiczej wyprawy był niejaki Naznaczony. Próbował on dotrzeć do tajemniczego stalkera, Strieloka. Niedługo potem nadarzyła się kolejna okazja do odwiedzenia okolic Czarnobyla. Tym razem za sprawą stalkera o ksywce Szrama. Kiedy pojawiły się informacje o przygotowaniach do trzeciej wyprawy, szybko stało się jasnym, iż będzie ona zupełnie inna, niż dotychczasowe. Tym razem pokierujemy bowiem losami agenta ukraińskich tajnych służb. Jak doskonale wie każdy, kto miał kontakt z którąkolwiek z części STALKERA, Zew Prypeci to kontynuacja jednej z najbardziej osobliwych serii gier FPP w historii komputerowej rozgrywki. Tym razem wcielamy się w agenta ukraińskiej służby bezpieczeństwa, majora Diegtiariowa. Major trafia do Zony tuż po wydarzeniach opowiedzianych w Cieniu Czarnobyla. Jego zadaniem jest zbadanie przyczyn niepowodzenia tajnej operacji wojskowej o kryptonimie „Tor Wodny”. Miała ona umożliwić armii stworzenie mapy Zony oraz instalację bazy umożliwiającej eksplorację jej zasobów. Oprócz głównego wątku fabularnego, czeka na nas jeszcze kilkadziesiąt misji dodatkowych. Już na samym początku zabawy dostrzec możemy, iż Zew Prypeci różni się znacznie od części poprzednich. Tym razem zdecydowano się postanowić na przekonujący, tętniącym niezależnym życiem świat. Efekt przekonującej Zony osiągnięto przede wszystkim poprzez uwzględnienie oczekiwań graczy i wykorzystanie patentów wprowadzanych przez fanowskie mody mające na celu urealistycznienie rozgrywki. W pierwszej kolejności wyrzucono mocno kulejący system wojen frakcji. Obecnie starcia stalkerów są rzadkością i dotyczą głównie walk z mutantami lub bandytami. Mimo, iż brzmi to jak minus, zastosowanie tego zabiegu wyszło grze zdecydowanie na plus. Walki są teraz nie tylko o wiele bardziej naturalne, ale przede wszystkim przekonujące. Na dobre zniknęły miejsca, w których na bank natchniemy się na jatkę o każdej porze dnia i nocy, jak to bywało do tej pory. Drugą nowinką jest urealistycznienie systemu dobowego. STALKER już od pierwszej części dysponował systemem dynamicznego dnia i nocy. Wcześniej pory dnia miały jednak umiarkowane znaczenie. Chodzenie po nocy przeważnie nie różniło się zbytnio od wycieczek za dnia. Tym razem sprawa ma się inaczej. W Zonie pojawiły bazy stalkerów. Ich powstanie było niezbędne, ponieważ w tej części noc w Zonie bywa groźna nawet dla doskonale wyposażonego zbieracza artefaktów. Nie dość, że jest o wiele ciemniejsza, to kryje w sobie poważne zagrożenia. Z tego też powodu, większość stalkerów wraca do baz na nocleg, zachęcając gracza do tego samego. Buduje to klimat, poczucie wspólnoty oraz czyni rozgrywkę bardziej realistyczną. Podrasowany system dobowy okraszono ponad to koniecznością spożywania posiłków. Od teraz jedzenie jest czynnością egzystencjalną, co również podnosi realizm rozgrywki i wzmacnia identyfikacje z Zoną poprzez tworzenie czegoś, co określić można mianem rutyny dnia codziennego. Zona stała się mniej przystępna i bardziej klimatyczna nie tylko za sprawą groźniejszych nocy, ale również emisji. Zdarzają się one codziennie. Przeważnie raz, czasem dwa razy w ciągu doby. Gdy nadchodzą, mamy tylko kilka minut, by ukryć się w odpowiednim miejscu. „Schronów” jest w Zonie całkiem sporo. Często jednak wymagają oczyszczenia z mutantów lub przynajmniej odkrycia. Mimo, iż nie jest to nawet zadanie poboczne, stworzenie sieci schronień zajmuje trochę czasu i również dodaje grze miodu. Czujemy się bowiem jak prawdziwy stalker, przygotowujący sobie zaplecze do eksploracji trudnego terenu. Kolejną innowacją jest system ulepszeń. Od teraz w każdym głównym obszarze Zony znajduje się technik, który może ulepszyć broń i pancerz. Do ulepszeń niezbędnym są nie tylko ruble, ale i narzędzia, które musimy dostarczyć technikom. Istnieją trzy rodzaje narzędzi. Otwierają one dostęp do zupełnie nowych ulepszeń. Warto tu nadmienić, iż oferowane przez techników ulepszenia zmieniają parametry broni i pancerzy w prawdziwie odczuwalnym stopniu. Niewiele nowości pojawiło się natomiast w kontekście dostępnego arsenału. Zmiany są tutaj symboliczne i w ogromnej przewadze powielają to, co mieliśmy okazję zobaczyć w poprzednich częściach gry. Niewiele zmian zaszło też w samym modelu gry. Poza kilkoma nowymi mutantami, Zona nie zaskoczy niczym osób, które miały okazję zwiedzać ją w poprzednich częściach. Paradoksalnie nie jest to wada. Okolice Czarnobyla stały się bowiem groźniejsze i to w zdecydowanie bardziej wyrafinowany niż do tej pory sposób. W Zewie Prypeci nie znajdziemy ani szalejących wojen frakcji, ani też czekających z kałaszem za każdym rogiem wojskowych. Tym razem Zona jest spokojna. Dojrzała. Jest to jednak spokój pozorny. Łatwo bowiem paść ofiarą Pijawki. Nietrudno też stracić żywot za sprawą stada Snorków, grupki bandytów, trudnej do zauważenia anomalii, tudzież zombie. Wszystkie te zagrożenia można jednak przewidzieć. Szczególnie, jeżeli jesteśmy doświadczonym stalkerem. To kolejny element, który dodaje temu tytułowi klimatu. Możemy bowiem poczuć się istotnie jak legenda Zony. Facet, który wie, jak odnaleźć się w tym anormalnym środowisku, na co uważać i od czego można zginąć. Dzięki temu nasza eksploracja okolic Prypeci staje się jeszcze bardziej autentyczna. Sporo dobrego powiedzieć możemy też o warstwie...

S T A L K E R Zew Prypeci Wintero OF Death Download RapidShare Pobierz